عارف مشروطه
بدون شک برای کسی که تمامی لحظههایش را صرف یافتن هدفی کرده، گذراندن عمر در گوشهای دور افتاده و دور از یاران همرزم نمیتواند مطلوب باشد. هفت سال آزگار در تنگدستی و بیماری و غمِ غمخواری مردمانی که امروز فراموشش کردهاند، گذشت. به کمک «جیران» به کنار پنجره میآید و برای آخرین بار به آسمان وطنش نگاه میکند. باز میگردد و در آن بستر مرگ، زیر لب زمزمه میکند که: سپاسم به درگاه یزدان پاک که پاک آمدم، پاک رفتم به خاک در کنار «سردار ملی» و «سالار ملی»، ابوالقاسم عارف قزوینی (1312-1257) را نیز «شاعر ملی» مشروطه ایران میدانند. [...]