فیلم‌ها

«زمانی برای مستی اسب‌ها»، به کارگردانی بهمن قبادی و محصول ۱۳۷۸ است. در برهه‌ای که گفتمان غالب بر فضای سیاسی و اجتماعی ایران، اصلاحات و آزادی بود، او در فیلمی به زبان کردی، فقر را در مرزهای غربی کشور روایت می‌کند. اسطوره دو جهان مجزا را در فیلم او کاملا می‌توان دید، آنجا که در مقابل این جهان بیرونی کاملا بی‌رحم و خشن، «خانه» یعنی این جهان درونی صمیمانه امن را قرار می‌دهد و خانواده، عشق و بوسه‌های مکرر این کودکان به هم، خلا حضور والدینی که نیستند را پر می‌کند. درون این چارچوب، حمایت متقابل موج می‌زند، ایوب، مدرسه [...]

چند سالی می‌شود که نهر را بتنی کرده‌اند. بی‌گمان صدای جارچی هم زیر بتن‌ها مدفون شده و تنها پژواکی که از آن می‌توان یافت میان سکانس‌های «سرود دشت نیمور» است. جایی که می‌توان 40 دقیقه‌ای نشست و بیست و چند سال به عقب رفت تا آخرین خاطره‌های لایروبی نهر نیمور را از دریچه دوربین محمدرضا مقدسیان بازخوانی کرد. فیلم با رسیدن حاج رضا قلی رئیسی، میرنهر نیمور به سربند آغاز می‌شود. سربند، دروازه انحرافی آب است که در کنار سدی تاریخی، احتمالا مربوط به دوره ساسانی ساخته شده است. این دروازه، آب رودخانه لعل‌بار (قم رود) را از طریق نهر [...]

این سئوال که "آیا به راستی مسیری که انسان در پیش‌گرفته به سوی سعادت اوست؟" موضوع جدیدی نیست. بی‌اعتمادی به قابلیت دستاوردهای بشری در سعادتمند کردنش و وجود رویکردی انتقادی به اندیشه پیشرفت، بسیار مطرح شده است. فیلم اواتار هم می‌تواند روایت دیگری از این مسئله باشد. انسان در اثر مواجهه با دستاوردهایش و نتایج خواسته و ناخواسته آن‌ها، به مسیری که طی کرده و آن‌چه به دست آورده شک می‌کند و همین شک، سرچشمه اندیشه بازگشت است. آنچه روسو آن را "وحشی نجیب" می‌خواند نیز نمونه‌ای از همین تمایل به بازگشت است. اما آنچه اواتار را از این رویکرد [...]